Sadhana, Yoga en Meditatie tijdens het ochtendgloren…

Goede blog dit, legt uit wat precies Sadhana is.

Kundalini Yoga Amsterdam

Kundalini Yoga SadhanaEen belangrijk onderdeel van Kundalini Yoga is de Aquarian Sadhana zoals gegeven door Yogi Bhajan. Misschien heb je er in de wandelgangen weleens van gehoord. Maar wat is het nou eigenlijk precies en waarom zou je in Godsnaam zo vroeg opstaan!?

Sadhana betekent in feite een dagelijkse spirituele practice en komt in heel veel tradities voor. Iedere traditie geeft op zijn eigen manier vorm aan Sadhana. Yogi Bhajan gaf ons Kundalini Yogis de Aquarian Sadhana, een practice van 2,5 uur om iedere dag te beoefenen van 4.30 tot 7.00 uur. Deze lengte van de Sadhana is niet toevallig en valt samen met de wetten van Karma, alles wat je geeft ontvang je in tienvoud terug. Dus als je ’s ochtends vroeg, voordat je in interactie gaat met de wereld, met anderen, 2,5 uur aan je hogere bewustzijn geeft ontvang je deze energie gedurende de dag terug. Het vroege tijdstip heeft…

View original post 651 woorden meer

Sta stil

en kijk om je heen.

Afbeelding

Waar ben ik mee bezig? 

Ben ik wel gelukkig?

Wie ben ik?

Wat zijn mijn behoeftes?

Wat wil ik bereiken?

Terugkijken en vooruitkijken.

Achteruit.

chaos. beweging. energie. mensen.

Vooruit.

leegte.

Afbeelding

Ik ben vrij om te doen wat ik wil. 

Mensen zeggen: doe waar jij gelukkig van wordt.

En dan wat?

Ik kan niet in me eentje gelukkig zitten zijn.

Sterker nog ik vind het nastreven van je eigen geluk een achterhaald principe.

Waar word jij gelukkig van? En je buurman? En je vrienden?

Begin daar, met het geluk van andere mensen. Je kan pas zelf gelukkig worden als je eigen geluk minder belangrijk wordt. Als je alsmaar streeft naar je eigen geluk, dan loop je continue naar een Fata Morgana toe. Een berg dat steeds hoger wordt, een tak met vruchten die zich terugtrekt als je probeert te happen.

Je eigen geluk, dat bestaat niet.

(Bron 1e foto, 2e foto eigen werk, uitzicht vanuit een studentenflat in Leiden)

Wat is LEF?

Als ondernemer moet je vooral veel lef hebben. Dat is wat ik gisteravond heb meegekregen van de finale van het LEF in Leiden. Tijdens de avond zakte de moed mij weer diep in de schoenen om van Leiden een bruisend centrum van innovatie en creativiteit te maken, want echt LEF heb ik hier vanavond op het podium niet gezien.

Ik heb overigens geen kritiek op de finalisten van het LEF-festival: chapeaux en gefeliciteerd met jullie bloeiende bedrijven. Als ondernemer hebben jullie genoeg LEF vertoond om op het podium te staan – waarvan de techniek het om de 10 minuten liet afweten- en te vertellen waarom jullie onderneming zo goed loopt. We hadden een beveiliger die zowel brandveiligheid als diefstal wist te combineren, een interieurstyliste die met veel smaak restaurants en congressen inricht, een recruiter die 24/7 gebruik maakt van Social Media en tot slot een facilitair beheerbedrijf die van alle markten thuis is.

Ook heb ik geen kritiek op de organisatie, die hebben een prachtige locatie geregeld, drankjes, een grill met warm vlees, oranje klappertjes, een aantrekkelijke presentratrice en hele fijne prijzen voor de winnaar van het LEF.

Dus waar heb ik wel kritiek op? 

Ik heb kritiek op het algehele Leidse ondernemersklimaat, want als dit ALLES is wat wij als Leidse ondernemers kunnen ophoesten aan talent en innovatiekracht, dan ben ik bang dat Leiden nog een lange, lange weg te gaan heeft om een keer boven het Nederlandse maaiveld uit te steken. Er was niks mis met de finalisten, maar zulke ondernemers kom ik elke week tegen, bij borrels en workshops. Ondernemers die een niche in de markt hebben gevonden, hun talent uitbuiten, op ‘safe’ spelen en hard werken. Verder voegen ze niks extra’s toe aan de samenleving: ze doen hun werk, verdienen geld en hebben de zaakjes goed op orde. Het woord MVO* is nog niet in het Leidse vocabulaire doorgedrongen en zo goed als afwezig op de LEF-finale.

Mensen met LEF kom ik tegen op avonden zoals Stand-Up Inspiration, mensen die met een idee komen waarvan het  gros van de mensen zegt: dat kan niet! Niet rendabel! Waarom is dat nodig? Ik snap t niet!  Bijvoorbeeld het verhaal van Sanne Vroom:

SUI 42 Sanne Vroom from VideoLogic on Vimeo.

En toch, tegen alle goedbedoelde adviezen en ongevraagde kritieken in, hun eigen pad volgen, door diepe dalen gaan om uiteindelijk de top te bereiken en daadwerkelijk iets toevoegen aan de wereld. Dat is LEF.  Zulke verhalen hoor je elke maand op verschillende podia in Amsterdam, Rotterdam en Nijmegen en ontroert het publiek elke maand weer. En ieder mens weet wanneer er een goed verhaal wordt vertelt: je verveelt je geen moment. Bij de LEF-finale heb ik mij van precies 19.30 tot 21.00 stierlijk verveeld en dat  zegt al genoeg. Ik was alleen geboeid door de presentatie van de decorbouwster, omdat zij weet hoe je met interieur en licht je omgeving kan transformeren en slim inspeelt op onze emoties. Haar verhaal was verder niet wereldschokkend: zij kan goed inrichten.

Ik luister liever naar een verhaal van bijvoorbeeld Nadin Varsovia, meubelmaakster, zelfstandig ondernemer, jong en met een duidelijke visie Zij maakt ecodesign van duurzaam en hergebruikt materiaal, geïnspireerd door haar tijd in Curaçao waar een groot afvalprobleem is. Haar talent is precies datgene waardoor de wereld een mooiere plek wordt.  Ze werkt hard om haar droom te verwezelijken en kiest niet voor de gebaande paden en vult geen gat in de markt, want hier hebben we (nog) geen last van de afvalberg. Met ‘gewoon’ design zou ze veel makkelijker en sneller carrière maken. Maar zij kiest voor haar ecodesigndroom en zet door. Zij heeft LEF!Afbeelding

Tot slot, ook geen kritiek op de ‘openingsact’, echt heel knap hoe je met een touwtje, trancemuziek en een diabolo een publiek weet te boeien.

*Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen

www.heblef.nl

http://standupinspiration.com/

http://www.inspirationmonday.nl/

http://inspirationshot.nl/

http://www.varsovia.nl/

Onbedoeld naakt

Afgelopen week stond in het thema van functioneel naakt. Ten eerste door een klein ongelukje met een nieuwe foto-app op mijn iPhone en door een interessante blogpost van blogstylers over jezelf blootgeven op het internet en hoever mensen daarin gaan.

Want is al het naakt niet op zekere hoogte functioneel?  Een lichaam heeft toch altijd een functie, zelf als het dood en begraven in de grond ligt, dan vormt het weer een rijke voedingsbodem voor nieuwe zaden om te groeien.

Mijn week begont met onbedoeld naakt: ik lag in bed te spelen met mijn nieuwe foto-app en probeerde onder een aantal hoeken een mooie foto van mijzelf te maken. Na een kwartiertje kreeg ik een prive-berichtje binnen van een twittervolger waarmee ik geen nauwe relatie  onderhoud, maar die ik alleen via via kende.

>ojeee….

-?

>nou ja ik reageer op die mooie foto valt toch op sorry

Ik kijk  in mijn twitterfeed en ja hoor, vintagecam is zo vriendelijk geweest om mijn linkertiet direct de wereld in te zenden. Ik delete de post en grap vrolijk verder met de hoogst geinteresseerde mannelijke volger, die veel belangstelling had naar mogelijk ander onbedoeld naakt.

-oeps, dat was een foutje

>dacht ik al. maar eh…..hij is mooi hoor 😉

Opeens bemerkte ik bijmijzelf iets compleets onverwacht: ik had er totaal geen moeite mee dat een foto van een bepaald lichaamsdeel, perongeluk op twitter stond en dus te zien voor 100en mensen, misschien wel voor mijn buren, familie en vrienden. Het deed mij gek genoeg, helemaal niks terwijl een paar jaar geleden ik nog para werd van een badhairday foto in een familiealbum die rond ging tijdens de verjaardag.

Wat is hier aan de hand?

Zijn opeens alle grenzen opengebroken en bestaat er geen persoonlijke eigendom meer in deze wereld van 24/7 delen, sharen, persoonlijke updates en reallivesoaps? Is zowel mijn geest als mijn lichaam eigendom geworden van google en facebook? Heb ik geen feeling meer over wat ook al weer taboe is in deze samenleving en is het woord ‘prive’ zo goed als verdwenen uit mijn vocabulair?

 Voorbij de grens van privacy

Misschien post ik volgende week dagelijks  een ‘twietje’ op twitter, om te kijken of ik  eindelijk over de 1000 volgers heenkom, of ga ik uit geldnood een pornofilmpje maken en verkopen aan obscure escortsites. Als je eenmaal een grens over bent gegaan, net zoals drank, drugs en M&M’s, is er eigenlijk geen weg terug. Je weet hoe het voelt, wat je te wachten staat en kan deze grens steeds meer oprekken. Daarnaast vind ik het idee van jezelf blootgeven een interessant thema, waarom is een linkertiet meer taboe dan mijn linkerelleboog? Waarom maken wij onderscheid tussen verschillende lichaamsdelen? Ik merkte dat ik het niet erg vond om een compliment te krijgen voor een mooie foto, want het ging over mijn lichaam en mijn fotokunsten en daar mag je toch best trots op zijn. Een mooie linkertiet is je niks om voor te schamen.

Ook als ik andere blogs lees over mensen die zich blootgeven over hun bevallingen, leven met borderline en sex met autisten, dan krijg ik het gevoel dat het ‘oke’ is om jezelf openbaar te maken aan de wereld, want iedereen doet dat en heeft daar ook maatschappelijk succes mee. Er word over je gepraat en je bent opeens een ‘interessant persoon’. Toch houdt iets mij tegen om nu elke week een ‘twietje’ de wereld in te sturen.   Wij zijn namelijk het enige diersoort  die ons zijn gaan kleden en bedekken, en dat al bijna 40.000 jaar  (er zijn ook theorieën die uitgaan van 600.000 jaar, maar het schijnt moeilijk te controleren zijn, kleren zijn namelijk best vergankelijk). Het zit heel diep in ons om kleren te dragen, je ziet het al op grottekeningen, in de pyramides en middeleeuwse geschriften. Dat komt omdat seks, godzijdank, exlcusief is en een keuze is van beide partijen. Een vrouwtje dat over straat loopt en geen kleren aan heeft, is eigenlijk zo goed als loslopend wild, een teefje dat door iedere beer mag worden besprongen. Doordat we kleren zijn gaan dragen zenden we geen sexuele signalen meer uit naar onze omgeving. Moslims gaan daarin heel ver door elke menselijke vorm volledig uit te wissen met lagen sluiers en kleding, maar het heeft dus een hele logische oorsprong en is in zekere zin, meer beschaafd dan mijn buurvrouw die in haar tanga voor haar deur haar tuintje zit bij te werken.

Dus door mijn ‘bedekte’ lichaamsdelen opeens onbedekt de wereld in te sturen geef ik eigenlijk aan: kom maar op, bespring mij maar! En dat merkte ik al binnen 15 minuten met een compleet vreemde, die mij anders nooit zou hebben benaderd.

Seks is en blijft iets heel speciaals tussen twee personen: je geeft je bloot aan een persoon die je volledig vertrouwt en die voor jou heel bijzonder en speciaal is. Daar horen ook bepaalde lichaamsdelen bij, die alleen voor die persoon beschikbaar is. Het zomaar blootgeven van die lichaamsdelen maakt seks minder waardevol en dus ook je eigen lichaam. Daarom is mijn conclusie over jezelf blootgeven op internet: elke lichaamsdeel heeft zijn functie en dat is niet iets wat door een internethype van pakweg 10 jaar opeens gaat veranderen. Privacy is nog steeds een belangrijke basiswaarde van deze samenleving, tenzij je een bepaald beroep hebt waardoor die grens opschuift, of een bepaalde plek waar het geaccepteerd is. Bijvoorbeeld kunstenaars, zij kunnen tot op grote hoogte functioneel naakt tentoonstellen. Waarom zou ik dit niet mogen?

Als test heb  ik deze foto  gemaakt, is dit functioneel naakt, kunst of porno? En waarom dan precies? Graag je reactie.

Hoe hip is jouw leven?

‘Je leeftijd begint vast met een twee’  ik zeg meteen ja maar denk gelijktijdig ‘ en eindigt met een negen dus zo jong ben ik ook weer niet’.

Toen mijn leeftijd met een 1 begon, heeft het begrip ouder worden mij geen seconde bezig gehouden. Je hele jeugd is een status quo waarin je volledig in het NU staat: je bent intens blij omdat je ouders je toestemming geven om tot 1 uur ’s nachts in de discotheek te blijven en je voelt je onmetelijk kut in het NU als je drie enorme puisten ontdekt in je ontluikende decollite, omdat je net die avond de bloemetjes buiten wil zetten om een mooie kerel te scoren die al je drankjes Malibu gaat betalen (die nu, terugredenerend, stuk voor stuk harstikke pedofiel moeten zijn geweest want als ik nu meisjes van 15 zie dan kan ik met moeite de barbiepoppen wegdenken). Gelukkig  ging ik nooit verder dan honk 2 (voelen en zoenen)  want piemels vond ik maar vies op die leeftijd (kan je nagaan, piemels bah vinden is net zoiets als jongens pesten in de zandbak). Terug naar de het getal twee in mijn leeftijd.

Ik krijg als bijna-dertiger een hoop dilemma’s voor mijn kiezen, maar het concept van ”ouder worden” is van het kaliber ‘naderende tsunami en zo dichtbij staan dat je bevriest en het over je heen laat komen’.

Dat ik opeens er nog een Unique Selling Point bij heb, beklemd mij enorm. Ik heb er namelijk geen moeite mee om mijn vrouwelijkheid te gebruiken als utilitair breekijzer om letterlijk en figuurlijk deuren te openen, zoals het regelen van een lift naar Maastricht met een gratis lunch en ijsje. Daar was ik op mijn 16e al achter. Als meisje krijg je vrij veel voor mekaar bij ongeveer de helft van de wereldbevolking, om bijvoorbeeld ”een klein beetje” om te rijden naar Trier, pakweg 176 km zodat je toch die liftwedstrijd kan winnen.

Trier, een oud-Romeinse stad in Duitsland. Zeker een reisje waard.

Mijn leeftijd was tot ik afstudeerde nooit een zaak om wakker van te liggen, je leeft namelijk vanaf je kleutertijd in een hermetisch afgebakend ghetto van soortgenoten. veilig afgeschermd van de Volwassen Wereld die het drukdrukdruk hebbben met Grote Mensen Banen en Grote Mensen Problemen. Allemaal heel saai voor een tiener dus je was allang blij als je daarmee niet werd lastig gevallen, laat staan dat je ermee ging bemoeien. Zodra je je eten op had, of de  verjaardagstaart was verdeeld, zorgde je ervoor dat je zo snel mogelijk de Volwassen Gesprekken over hypotheken, kattenbakproblematiek, de euro en rampspoed ontvluchtte en je je weer  kon terugtrekken met je vriendjes en vriendinnetjes om te gaan spelen/sigaretjes roken/liften naar het buitenland (per leeftijd verschillend, maar komt op het zelfde neer: met leeftijdsgenoten het onmetelijke saaie geblaat ontvluchten van de Dagelijkse Realiteit.

In dat opzicht kunnen wij nog iets leren van de 1en en 2en: het leven is net zo saai als je het zelf maakt. Als jij je blijft druk maken om allerlei triviale en energiezuigende problemen, dan zal je leven voelen als iets triviaals en energiezuigend.

Hipperdepip! Verhip hoe word ik hip? Begin is met een leuke legging.

Klaarblijkelijk staat die 2 garant voor algehele hipheid, moderniteit, frisheid en onberekenbaar dus spannend gedrag, precies datgene waarvan volwassenen denken dat ze dat verloren zijn (mijn jeugd is voorbij!) en nooit meer zullen hervinden, tenzij ze zich in de buurt bevinden van personen met de 1 of de 2 in hun leeftijd. Dan proberen ze jouw aura op te zuigen alsof het gratis limonade is op een kinderfeestje.

Al die kwaliteiten verlies ik zodra er een 3 in mijn leeftijd verschijnt. Dat betekent dat ik precies 355 dagen heb om dit USP volledig uit te buiten. Ik weet uit gekkigheid niet waar ik moet beginnen! Want zodra ik 30 word, verander ik om precies middernacht in een oude, vervelende zeur die niks snapt van facebook, leggings, smiley’s, torrents, app’s, mobiele internetabbonementen en 80% van de dag bezig is om zekerheid te krijgen in het leven door middel van een zeer vervelende baan, een veel te dure hypotheek en het trouwen van een partner met een gelijk inkomen, maar niet met een gelijke ziel.

Of zou het zomaar kunnen dat ik een geboren hippe, frisse meid ben met een goed gevoel voor stijl, met een natuurlijke onbezonnenheid door het leven gaat en zich niks aantrekt van de paradigma’s om haar heen. Zou het zomaar kunnen dat leeftijd niks te maken heeft met mijn manier van leven en bedrijfsvoering en dat ik bepaalde innerlijke drijfveren heb die mij roekeloos en flexibel maken. Kan het zomaar zijn dat jij  vastgeroest zitten in je eigen droomwereld van schijnzekerheid en monopolygeld, waardoor je denkt dat er niks anders belangrijkers in het leven is dan het tellen van je spaarcenten en aandelen in kelderende pensioenfondsen.

En, tot slot, kan het zomaar zijn dat mijn USP wellicht helemaal niks te maken heeft met de twee in mijn leeftijd?

Kan het ietsje minder?

Vorig weekend heb ik 48 uur geleefd als een Minderbroeder. Die ervaring heeft een totaal nieuw licht geworpen op mijn visie op de Nieuwe Economie.  Franciscus d’Assisi, in 1182 geboren in Midden-Italie, is in mijn ogen de grondlegger van deze nieuwe ontwikkeling in Nederland. Ongeveer 800 jaar later werd ik geboren, als naamgenoot van Clara d’Assisi. Dat kan bijna geen toeval zijn. Maar eerst mijn persoonlijke motivatie.

Waarom het klooster in?

Ik was de drukte van de Randstad en de ratrace van het zoeken naar en doen van opdrachten even zat. Zowel thuis als op mijn werkplekken (een creatief ondernemer heeft namelijk geen eigen kantoor, ik leef en werk op verschillende plekken in de stad) kwam ik niet meer tot rust. Ik sjouw continue met mijn mobiele kantoor in 3 of 4 tassen door Leiden heen, soms niet wetend hoelang je op een plek kan blijven. Dat resulteerde begin deze lente in een licht gevoel van overspannenheid. Tijd dus voor de drie R’en: Rust, Regelmaat en Reinheid. 

Toevallig organiseerde een opdrachtgever -studentenpastoraat Ekklesia- een kloosterweekend naar Megen. Aangezien ik altijd veel jonger word geschat kon ik gewoon mee met de studentengroep: een paar verlegen jonge twintigers en een aantal laat-studeerders zoals ik. De studentenpastoor, een sympatieke vader en voorganger, begeleidde de groep rustzoekers naar Noord-Brabant.

Na een lange reis via Utrecht, Oss en een lange rit in de buurtbus naar het liefelijke Megen, worden we hartelijk ontvangen door Loek. We worden door hem rondgeleid door het 4 eeuwen oude klooster en hij vertelt  over vroeger ‘toen wij in 1694 verjaagd werden en er ook nog de pest uitbrak’ dan voel je hoe diep het kloosterleven in hun zit. Je bent Minderbroeder in hart en ziel en als je eenmaal die keuze gemaakt hebt om het klooster in te gaan, dan zit je er tot aan je dood. In de bibliotheek aangekomen staan er, grof geschat, meer dan 300 boeken over het leven, gedachten, geschriften en navolgingen van Franciscus en Clara. Dit moeten wel hele bijzondere mensen zijn geweest. We duiken nog even snel in de levens van deze twee Christelijke rebellen:

Franciscus leefde in een tijd dat er veel oorlog en ziekte was. Hij was een rijkeluiszoon en werd op een kwade dag krijgsgevangen genomen. Door zijn sjieke voorkomen besluiten ze hem in leven te laten, maar eenmaal vrijgelaten blijft hij mentaal en fysiek in diepe crisis: hij is ziek en in de war. Op een dag komt hij een melaatse tegen en dat raakt hem heel diep: hij herkent in hem een stukje van zichzelf en voelt zich diep verbonden met de allerarmste. Vanaf dat moment doet hij afstand van al zijn bezittingen en trekt hij de wereld in om de vrede van het Evangelie te verkondigen. Hij roept iedereen op ‘broeders van de minderen’ te worden en in radicale armoede te leven. Clara was de eerste vrouw die haar leven wijdde aan deze missie  en stichtte  haar eigen gemeenschap: de orde van de Arme Zusters. Franciscus krijgt de Stigmata, de kruisigingswonden van Christus, en overlijdt op 3 oktober 1226.

Terug naar de dagorde van de Minderbroeders in Megen.

Er wordt drie keer per dag gebeden, daarna wordt er gegeten of koffiegedronken. In de woonkamer hangt een gemoedelijke sfeer van de jaren 50, met oploskoffie, eikenhouten tafels en een klok die langzaam de uren voorbij laat tikken. Je voelt het tempo zakken naar een tijd waarin er nog geen 3G-internet, Nespresso, carrieretijgers, keuzestress, langstudeerboete etc was. We leggen aan Wim -de ‘jongste’ van de groep- uit wat het bachelor-master systeem is. Je krijgt bijna het gevoel dat je na een lange tocht op zee  een onbekend maar prachtig land hebt ontdekt en de inheemse bevolking uitlegt hoe jouw wereld en cultuur in elkaar zit. Vice versa neemt Wim ons mee naar de vergaderuimte, waar we een uur lang hem de hemd (of pij, een soort lang gewaad met een touw om de taille) van het lijf mogen vragen.

Dit gesprek heeft op mij diepe indruk gemaakt. Wim had een verlangen om dichter bij God te zijn, maar ook naar rust en stilte om daar 24/7 bezig te zijn met het gedachtegoed van Franciscus. Ik vroeg hem wat een kloosterorde in deze tijden nog toevoegt in deze maatschappij. Wim had daar meteen antwoord op: niet. Broeder zijn heeft geen nut voor de wereld. Je zit hier omdat je de missie van Franciscus volgt in contemplatie. Ze stellen hun klooster open voor gasten en op die manier blijven ze in contact met de seculiere wereld, die juist opzoek zijn naar die rust. Op die manier zijn ze wel een beetje van nut, ze krijgen veel enthousiaste reacties van hun gasten.

Hoe heeft dit mijn visie veranderd?

Geld speelt geen rol bij het aannemen van een opdracht, tijd en energie is wat de doorslag geeft: heb ik er tijd voor en krijg ik er energie van? Ik werk puur vanuit mijn passie en drive om elke dag te werken vanuit deze missie en te leven als een Minderbroeder.

Wat mij heel erg inspireert zijn de visies van Nils Roemen en Juul Martin: zij zijn de grondleggers van Durftevragen en de Waarmakerij in Nijmegen. Zij hebben in mijn ogen de visie van de Franciscaanse minderbroeders gemoderniseerd, zij gaan uit van sociale overwaarde en de deeleconomie. Er is genoeg voor iedereen in deze samenleving en iedereen vind het in essentie leuk om elkaar te helpen. Als je hiervan uitgaan is alles mogelijk.

————————————————————————————————————————————————————-

Bronnen:

http://www.franciscanen.nl/nl/franciscus/in-het-kort/

http://www.ofsnederland.nl/70/Franciscus-en-Clara.html

 

Column over Leiden 2030

De Groene Stad

Mees is 26 jaar. Industrial-Ecology Interaction Design gestudeerd in Delft, Master Art&Science aan de KABK en nu bezig met een promotieonderzoek in Leiden over het toegenomen gebruik van raamtuinen en algen-vijvers in Nederlandse huishoudens. Mees woont nu tijdelijk in Leiden en loopt dagelijks een rondje door het Singelpark, een prachtige route waarbij je in slechts 40 minuten heel Leiden ziet.

Tijdens het hardlopen denkt ze na over haar toekomst. Ze heeft hard gestudeerd en veel kennis opgebouwd. Tijdens haar studie heeft ze niet stil gezeten: ze is al jaren bezig een nieuwe productiemethode te ontwikkelen die de energieopwekkende raamtuinen niet alleen efficiënter maken, maar ook mooier en makkelijker in het gebruik. Hele kantoren kunnen met haar nieuwe product prachtige raamdecoraties maken en CO2 neutraal worden. De Groene Stad is haar droom: een stad die niet vervuilt, geen energie verbruikt maar juist energie opwerkt!

Maar waar te beginnen?

Er moet een businessmodel komen, een website, klanten, rechtsvorm, investeerders, een werkplek. Teveel om op te noemen. Tijdens haar studie heeft ze niet geleerd hoe je een onderneming opzet en het duizelt haar zodra ze een boek openslaat met marketingtips, verdienmodellen en fiscale aftrekposten. Op een dag krijgt ze een flyer in de bus van de Gangmakerij: deze organisatie heeft net haar 3e vestiging geopend in de Meelfabriek, dat is vlak bij haar om de hoek! Het programma ziet er goed uit: er wordt geopend met een Waarmaakdag, waar je in 1 dag alle benodigdheden krijgt om je onderneming op te zetten. Elke maandag is het co-creatiedag: daar kan je gratis de hele dag werken aan je businessplan, gebruik maken van een Open atelier met 3d-printer, fotostudio, laboratorium, meditatieruimte en koffiehoek. Ook ziet ze vele trainingsavonden staan, waar ze ‘on demand’ workshops kan volgen over het bouwen van je eigen App’s, opensource-webhosting en netwerkmeetingen met het bedrijfsleven die op zoek zijn naar innovatieve producten.

 3 maanden later…

Mees werkt 4 dagen in de week aan haar eigen bedrijf  ‘De Groene Stad’  in de Meelfabriek, samen met een team jonge freelancers en ervaren professionals die een collectief hebben gevormd waarin ieder een eigen taak heeft. Mees kan zich helemaal richten op het innoveren van haar product en is bezig met toegepaste raamtuinen die nu al overal in de Meelfabriek hangen. Vanavond is er een spetterend eindfeest van het Gangmakende Lenteseizoen. Er zijn honderden Leidse gasten aanwezig en duizenden virtuele gasten uit heel de wereld die alles met elkaar delen: kennis, vaardigheden, contacten, alles.http://www.hennyreumerman.nl/index.html

De nieuwe economie werkt namelijk op basis van Sociale Overwaarde, geld wordt steeds minder belangrijk, want als je durft te delen heb je altijd genoeg.

Leiden, een klein stadje maar zo gek nog niet om je onderneming te starten!

Bron artikel:

http://www.leiden.nl/stadvanontdekkingen

Afbeeldingen:

http://www.raamtuin.nl/

http://www.hennyreumerman.nl/

Blog op WordPress.com.